Με την απόφαση αυτή κρίνεται ότι εφόσον στον υπάρχοντα κανονισμό της οικοδομής απαγορεύεται η χρήση των οριζοντίων ιδιοκτησιών για οποιοδήποτε άλλο σκοπό πλην της κατοικίας η εκμετάλλευσή τους για επαγγελματικό σκοπό και συγκεκριμένα με την χρήση της κατοικίας ως τουριστικού καταλύματος συνιστά αλλαγή χρήσης και παραβίαση του κανονισμού .
Η απόφαση ασχολείται με την ερμηνεία του κανονισμού του συγκροτήματος εξοχικών κατοικιών . Δεν την απασχόλησε η περίπτωση των μισθώσεων κατοικιών σε συγκροτήματα που στερούνται κανονισμού λειτουργίας που αποτελούν ένα μεγάλο – ίσως το μεγαλύτερο- μέρος των μισθώσεων αυτών όπου η νομολογία μας είναι πιο αυστηρή και δέχεται ότι αν δεν υπάρχει ειδική συμφωνία μεταξύ όλων των συνιδιοκτητών αναφορικά με τον τρόπο χρήσεως των διηρημένων ιδιοκτησιών και των εξ αδιαιρέτου μερών της οικοδομής, καθένας από τους συνιδιοκτήτες έχει όλα τα δικαιώματα που ανήκουν στον κύριο, εφόσον όμως η άσκηση αυτών δεν παραβλάπτει τη χρήση των άλλων ιδιοκτητών ή δεν μειώνει την ασφάλεια αυτών ή του οικοδομήματος ( ΑΠ 881/2019)
Βλ. πλήρες κείμενο της απόφασης ΕΔΩ
