Η παραπάνω απόφαση επαναλαμβάνει τη θέση του Αρείου Πάγου ότι δεν οφείλεται τέλος δικαστικού ένσημου επί της καταψηφιστικής αγωγής για την καταβολή της ορισθείσας αποζημίωσης από απαλλοτρίωση δεχόμενο ότι ο συνταγματικός νομοθέτης, στα πλαίσια της προστασίας της ιδιοκτησίας, απέβλεψε στην αποτροπή της φαλκίδευσης της καταβλητέας πλήρους αποζημίωσης η οποία δεν υπόκειται σε κανένα φόρο, κράτηση ή τέλος όπως ορίζει το Σύνταγμα στο άρθρο 17 παρ. 4 εδαφ. 5.
Συνεπώς, ότι από τη δημοσίευση της απόφασης με την οποία καθορίζεται τελεσίδικα η οφειλόμενη αποζημίωση, ο ιδιοκτήτης του απαλλοτριωθέντος δικαιούται να αξιώσει την πληρωμή της αποζημιώσεως και μάλιστα με τον νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής. Η απαίτηση του ιδιοκτήτη του απαλλοτριωθέντος είναι γεννημένη και απαιτητή αμέσως από τη δημοσίευση της τελεσίδικης περί καθορισμού της αποζημίωσης δικαστικής απόφασης και δεν τελεί υπό την προθεσμία και μάλιστα αυτή των 18 μηνών, η οποία αναφέρεται στη μη συντέλεση της απαλλοτρίωσης από την εκ του λόγου αυτού αυτοδίκαιη άρση αυτής (άρθρο 17 παρ. 4 εδ. γ’ του Συντάγματος 1975). Εξάλλου η μη πληρωμή ή μη παρακατάθεση της προσωρινά ή οριστικά προσδιορισθείσης αποζημιώσεως αμέσως μετά την τελεσιδικία του προσδιορισμού της συνδέονται άμεσα με την αξίωση για επιδίκαση τόκων, οι οποίοι αρχίζουν από την επίδοση της αγωγής
Βλ. πλήρες κείμενο της απόφασης ΕΔΩ
