Η παραπάνω απόφαση δέχεται ότι « αναφορικά με το εμβαδόν του επίμαχου εδαφικού τμήματος, πρέπει να σημειωθεί ότι το εμβαδόν δεν αποτελεί από μόνο του προσδιοριστικό στοιχείο της νομικής ταυτότητας ενός ακινήτου, καθώς, κρίσιμο στοιχείο δεν είναι το ακριβές μέγεθος του εμβαδού, αλλά τα νομικά όρια του ακινήτου, που προσδιορίζονται με βάση τον οικείο τίτλο κυριότητας.
Εφόσον δε, τα νομικά όρια του ακινήτου, ήτοι, θέση, πλευρές, όμορα ακίνητα, όπως προκύπτουν από τον τίτλο, είναι σταθερά, στον κύριο του ακινήτου ανήκει ολόκληρο το εμβαδόν που περικλείεται από τα νομικά όρια του εν λόγω ακινήτου, σε οποιοδήποτε (μικρότερο ή μεγαλύτερο) μέγεθος κι αν προσδιορίζεται αυτό με την εκάστοτε λέξη της τεχνολογίας (βλ. σχετ. Το Δίκαιο του Κτηματολογίου – Παρατηρήσεις στο Σχέδιο Νόμου 3481/2006, Θεσσαλονίκη, 2006, σελ. 71). Προς την κρίση αυτή, άλλωστε, συνηγορεί και το πνεύμα του Ν. 2664/1998 και ειδικότερα της διατάξεως του α’ εδαφίου του άρθρου 13α, που προστέθηκε με το Ν. 3481/2006, σύμφωνα με την οποία «το εμβαδόν του ακινήτου και μόνο δεν αποτελεί προσδιοριστικό στοιχείο της ταυτότητας του ακινήτου».
Το πλήρες κείμενο της απόφασης ΕΔΩ
